Η πρόσφατη σύγκλιση των τιμών στα ναυτιλιακά καύσιμα υποδηλώνει ότι οι εφοδιαστικές αλυσίδες προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες. Ωστόσο, σύμφωνα με την Howe Robinson, η ίδια εξέλιξη αποκαλύπτει τον εξαιρετικά άνισο τρόπο με τον οποίο η παγκόσμια αγορά απορροφά ένα σοκ προσφοράς που προέρχεται από τον Περσικό Κόλπο.

Ειδικότερα, την πρώτη εβδομάδα του Μαΐου του 2026, η τιμή του καυσίμου VLSFO στη Σιγκαπούρη διαμορφώθηκε στα $882/τόνο, στο Χονγκ Κονγκ στα $869, στο Ρότερνταμ στα $864 και στο Χιούστον στα $823. Αυτό μεταφράζεται σε μια ψαλίδα μόλις $60, η οποία είναι εξαιρετικά μικρή συγκριτικά με το χάσμα των σχεδόν $500/τόνο που είχε καταγραφεί στο απόγειο της κρίσης του Ορμούζ, στις αρχές Μαρτίου.

Οποιαδήποτε ανάλυση κόστους ξεκινά αναπόφευκτα από τη Σιγκαπούρη. Με εκτιμώμενες πωλήσεις 57 εκατ. τόνων το 2025, το συγκεκριμένο λιμάνι επισκιάζει κάθε άλλο κόμβο. Ο Κόλπος των ΗΠΑ ακολούθησε με 11 εκατ. τόνους, το Ρότερνταμ με 9 εκατ., το Zhoushan με 8 εκατ. και η Φουτζέιρα με 7 εκατ. τόνους. Καθώς ο όγκος της Σιγκαπούρης είναι πενταπλάσιος από τον αμέσως επόμενο ανταγωνιστή, κάθε διεύρυνση του ασιατικού premium πολλαπλασιάζει το κόστος για την παγκόσμια ναυτιλία σε βαθμό πολύ μεγαλύτερο από αυτόν που υποδηλώνει η απλή διαφορά τιμής ανά τόνο.

Παρότι οι περιφερειακές τιμές παραμένουν άρρηκτα συνδεδεμένες με το αργό τύπου Brent, οι υπεραξίες (markups) παρουσιάζουν τεράστιες αποκλίσεις. Φέτος, το markup του VLSFO έναντι του αργού αυξήθηκε στο 40% (συγκριτικά με 60% το 2022). Αντίθετα, το markup του LSMGO εκτοξεύτηκε σχεδόν στο 120% ως αντίδραση στη σημερινή κρίση, ποσοστό ακριβώς διπλάσιο από το 60% που είχε καταγραφεί τον Φεβρουάριο του 2022.

Οι παραπάνω επίμονες διαφορές εξηγούνται από αρκετούς παράγοντες. Πέραν των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή, οι όγκοι πωλήσεων, οι διαθέσιμες υποδομές και οι οικονομίες κλίμακας αποτελούν τους πραγματικούς ρυθμιστές που δημιουργούν τεράστιες αποκλίσεις τιμών, ακόμα και μεταξύ λιμανιών που βρίσκονται στην ίδια περιοχή.