Στη συνέντευξή του ο κ. Ιωάννης Πλατσιδάκης σημειώνει ότι η ελληνική ναυτιλία έφτασε στην κορυφή του κόσμου και λόγω της καθημερινής τους επαφής με το πλοίο και τους ανθρώπους του.

Σε ποιο βαθμό η ανάγκη για ανταπόκριση στις νέες περιβαλλοντικές και τεχνολογικές απαιτήσεις μπορεί να επηρεάσει την προσέγγιση των ναυτιλιακών επιχειρήσεων αναφορικά με τη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού; Τι ρόλο διαδραμάτισε ιστορικά ο ανθρώπινος παράγοντας για την ανάπτυξη της ελληνικής ναυτιλίας;

Πριν από τριάντα έξι χρόνια, όταν μεταπήδησα από τον τραπεζικό κλάδο στον ναυτιλιακό χώρο, για κάποιον λόγο, ενστικτωδώς ίσως, αντιλήφθηκα τον ρόλο του ανθρώπινου δυναμικού στη ναυτιλιακή εταιρεία. Έδωσα πολύ μεγάλη βαρύτητα στο συγκεκριμένο τμήμα της εταιρείας τότε, χωρίς ωστόσο να υποτιμώ τα υπόλοιπα. Δώσαμε μεγάλη σημασία και θεωρώ ότι συνέβαλα προσωπικά σε αυτό, στον ανθρώπινο παράγοντα. Θέλαμε ουσιαστικά να δημιουργήσουμε έναν δεσμό μεταξύ της ναυτιλιακής εταιρείας και του ναυτικού. Με άλλα λόγια, ο ναυτικός να αισθάνεται ότι το πλοίο ανήκει και σε εκείνον. Πιστεύω ότι διαχρονικά η ελληνική ναυτιλία έχει μεγαλουργήσει λόγω αυτού του δεσμού. Κοιτώντας πίσω, θα έλεγα ότι ο στόχος που θέσαμε τότε ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση και η απόπειρα επιτυχημένη.

Χρησιμοποιώ συχνά το απλό παράδειγμα ότι επιτυχία για μια εταιρεία είναι όταν ένας ναυτικός στο κατάστρωμα, ενόσω το πλοίο είναι π.χ. στη μέση του Ειρηνικού, βρει ένα εργαλείο και το τοποθετήσει στη θέση του χωρίς να είναι δική του αρμοδιότητα. Επιτυχία είναι να νιώθει το πλοίο σαν το σπίτι του.

Άποψή μου είναι ότι, με την ελληνική σημαία που έφεραν τα πλοία μας και κατ’ επέκταση τους Έλληνες ναυτικούς που ναυτολογούσαμε, αυτός ο δεσμός δημιουργήθηκε. Ήταν απόλυτη προτεραιότητά μας να χτιστεί ένα αίσθημα εμπιστοσύνης με τους ναυτικούς μας και μεταξύ γραφείου και πλοίου. Παρά τις ραγδαίες μεταβολές των τελευταίων ετών στη ναυτιλία, συνεχίζω να πιστεύω ότι αυτός ο δεσμός πρέπει να διατηρηθεί.

Προφανώς η ελληνική ναυτιλία ευδοκίμησε και έφτασε στην κορυφή λόγω της ικανότητας προσαρμογής των πλοιοκτητών στις εκάστοτε νέες συνθήκες, αλλά παράλληλα και λόγω της καθημερινής τους επαφής με το πλοίο και τους ανθρώπους του. Το λεγόμενο hands-on management ξεθωριάζει και οφείλουμε να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή στη διατήρηση αυτής της προσέγγισης, η οποία αποτέλεσε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της ελληνικής ναυτιλίας στην πορεία προς την κορυφή. Είναι το προβάδισμά μας απέναντι στις ξένες πλοιοκτησίες και δεν πρέπει να το χάσουμε.

Πώς κρίνετε την τρέχουσα γεωπολιτική κατάσταση και πώς μπορούν οι ελληνικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις να αντεπεξέλθουν στις προκλήσεις αυτής;

Η ναυτιλία πάντοτε ζούσε μέσα σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον έντονων προκλήσεων. Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, για παράδειγμα, οι τότε εφοπλιστές έπρεπε να ξεκινήσουν την επιχειρηματική τους δραστηριότητα χωρίς να υπάρχουν πλοία, πριν αγοραστούν τα Liberty. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι τα τελευταία χρόνια οι προκλήσεις έχουν ενταθεί. Κάθε μέρα δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει και νομίζω πως ο λόγος είναι ότι φαίνεται να καταρρέει αυτό το θεσμικό, ηθικό πλαίσιο που χτίστηκε τα τελευταία ογδόντα χρόνια. Το διεθνές δίκαιο καταπατάται και επικρατεί το προσωπικό συμφέρον.

Συνέντευξη του Επίτιμου Προέδρου της ΙΝΤΕRCARGO στο τεύχος Μαρτίου, το οποίο μπορείτε να αποκτήσετε πατώντας εδώ.