Οι κλάδος των ναυτασφαλίσεων βρίσκεται στο επίκεντρο της διαχείρισης των κινδύνων πολέμου για τη διεθνή ναυτιλία, σύμφωνα με τον Πρόεδρο της IUMI, Frédéric Denèfle, ο οποίος υπογράμμισε την ανάγκη για πιο ευέλικτες ασφαλιστικές λύσεις, καθώς οι συνθήκες στις θαλάσσιες μεταφορές μεταβάλλονται.

Μιλώντας στο συνέδριο της IUMI στο Ρότερνταμ, ο F. Denèfle σημείωσε ότι υπάρχει συχνά η αντίληψη πως η ασφαλιστική κάλυψη κινδύνων πολέμου ακυρώνεται αυτόματα όταν ξεσπά μια σύγκρουση. Όπως εξήγησε, όταν ο κίνδυνος αυξάνεται σημαντικά, ορισμένοι ασφαλιστές μπορούν να εκδώσουν ειδοποίηση ακύρωσης της υφιστάμενης κάλυψης, ώστε να επανεκτιμήσουν τον κίνδυνο και να επαναφέρουν την κάλυψη με τροποποιημένους όρους και διαφορετική τιμολόγηση.

Η αξιολόγηση των κινδύνων πολέμου απαιτεί, σύμφωνα με την IUMI, περισσότερα στοιχεία από όσα εξετάζονται στη συνήθη ναυτασφάλιση. Πέρα από την ηλικία, τη σημαία, την κλάση και το ιστορικό του πλοίου, οι ασφαλιστές χρειάζονται ακριβή στοιχεία για το ταξίδι, τις περιοχές διέλευσης, τον χρόνο παραμονής σε ζώνες υψηλού κινδύνου και τη διάρκεια των εργασιών φόρτωσης και εκφόρτωσης.

Αντίστοιχα, η ασφάλιση φορτίου σε περιοχές υψηλού κινδύνου προσφέρεται συνήθως ανά σύμβαση και όχι μέσω των γενικότερων ετήσιων καλύψεων που χρησιμοποιούσαν αρκετοί ιδιοκτήτες φορτίων.

Ο κ. Denèfle αναφέρθηκε επίσης στους κινδύνους CNED (confiscation, expropriation, nationalisation or dispossession), για τους οποίους η κάλυψη παρέχεται γενικά για περιορισμένο χρονικό διάστημα, ώστε να περιορίζεται η έκθεση του ασφαλιστή.

Καταλήγοντας, υποστήριξε ότι η ασφαλιστική κάλυψη για κινδύνους πολέμου (cover for war risk) γίνεται ολοένα συχνότερη, όμως οι πλοιοκτήτες και οι ιδιοκτήτες φορτίων χρειάζεται πλέον να παρέχουν πολύ περισσότερες πληροφορίες, ώστε να διαμορφώνονται καλύψεις προσαρμοσμένες στα χαρακτηριστικά κάθε κινδύνου. Τέλος, υπογραμμίστηκε η αξία της ναυτικής συνοδείας για την προστασία του στόλου και κατέστη σαφές πως η ασφαλιστική αγορά δεν πρέπει να την εκλαμβάνει ως δεδομένη. Οι ασφαλιστές καλούνται να σταθμίζουν ρεαλιστικά το πραγματικό επίπεδο προστασίας σε κάθε ταξίδι προτού εγκρίνουν την κάλυψη, προκειμένου να διασφαλίζεται η ακεραιότητα των πλοίων και η απρόσκοπτη ροή του εμπορίου στις ζώνες υψηλού κινδύνου.