Σε ιστορικά υψηλά επίπεδα κινήθηκε για δεύτερη συνεχόμενη εβδομάδα η ναυλαγορά των VLCC, με τα έσοδα στη διαδρομή TD3C (Αραβικός Κόλπος – Κίνα) να υπερβαίνουν τα $1,2 εκατ. ημερησίως, σύμφωνα με τη νεότερη ανάλυση του ναυλομεσιτικού οίκου Gibson. Αντίστοιχα, η διαδρομή TD34 (Αμερικανικός Κόλπος – Ευρώπη) ξεπέρασε τα $750.000/ημέρα, ενώ η TD22 (Αμερικανικός Κόλπος – Κίνα) διαμορφώθηκε στα $400.000 ημερησίως για μονάδες τεχνολογίας Eco.

Όπως επισημαίνει η Gibson, η άνοδος των ναύλων τροφοδοτείται άμεσα από τις σοβαρές γεωπολιτικές διαταραχές. Στα Στενά του Ορμούζ, οι εξαγωγές αργού εξυπηρετούνται πλέον κυρίως μέσω τοπικών μεταφορών (shuttle movements) από υπερήλικα πλοία, τα οποία ταξιδεύουν με απενεργοποιημένο το σύστημα AIS. Στη συνέχεια, το φορτίο μέσω STS μεταφορών φορτώνεται σε πιο σύγχρονα πλοία ευρύτερα στον Κόλπο του Ομάν, με τελικό προορισμό τις ασιατικές αγορές. Αυτή η πρακτική προκαλεί σοβαρές στρεβλώσεις στην εφοδιαστική αλυσίδα, καθώς η μείωση των πλοίων εντός του Αραβικού Κόλπου υπερκαλύπτεται από τη μαζική συσσώρευση χωρητικότητας στον Κόλπο του Ομάν. Στην πράξη, απαιτείται πλέον πολύ μεγαλύτερος αριθμός VLCC για τη μεταφορά αισθητά μικρότερων όγκων πετρελαίου.

Παράλληλα, η επίθεση στον σαουδαραβικό αγωγό East-West αναμένεται να προκαλέσει νέα δεδομένα. Με τις επισκευές να υπολογίζονται σε πέντε εβδομάδες, αναμένεται πτώση των φορτώσεων από το Yanbu και αντίστοιχη μείωση της ζήτησης σε τονομίλια. Συγχρόνως, οι εξωπραγματικές αποδόσεις στην Ασία διατηρούν τα πλοία υπό έρμα (ballasters) στην Ανατολή, στραγγαλίζοντας τη διαθέσιμη χωρητικότητα στη Λεκάνη του Ατλαντικού.

Στο σκέλος της ζήτησης, η ανάλυση της Gibson εστιάζει στην Κίνα. Το ενδεχόμενο αποδέσμευσης 20 εκατ. τόνων αργού από τα Στρατηγικά Αποθέματα Πετρελαίου (SPR) της χώρας αναμένεται να πιέσει τις εισαγωγές. Εντούτοις, ο αποκλεισμός των ιρανικών βαρελιών αναγκάζει τα ανεξάρτητα κινεζικά διυλιστήρια να στραφούν στη συμβατική (mainstream) αγορά.

Η ναυλαγορά, ωστόσο, καταγράφει ήδη ενδείξεις «αυτορρύθμισης». Το εξαιρετικά υψηλό κόστος μεταφοράς στα VLCC στρέφει μέρος των ναυλωτών σε μονάδες μεγέθους Suezmax. Η Gibson καταλήγει ότι, αν και βραχυπρόθεσμα η γεωπολιτική κρίση στηρίζει τους ναύλους, η μακροχρόνια διατήρηση του κόστους σε αυτά τα επίπεδα αυξάνει τον κίνδυνο καταστροφής της ζήτησης (demand destruction). Επομένως, εάν αυτή η συνθήκη παγιωθεί, τα διυλιστήρια και οι τελικοί εισαγωγείς καθίστανται μη κερδοφόροι. Αυτό ίσως τους αναγκάσει να μειώσουν δραστικά τις αγορές φορτίων ή να στραφούν σε εναλλακτικές μορφές ενέργειας, οδηγώντας σε μόνιμη συρρίκνωση της ζήτησης για πετρέλαιο και, κατ’ επέκταση, για χωρητικότητα VLCC.