Η πρόσφατη συμφωνία της Ουάσιγκτον για τον έλεγχο 65 δισ. βαρελιών στη Βενεζουέλα μέσω της North American Blue Energy Partners (NABEP) θέτει στο επίκεντρο της αγοράς τις δυνατότητες κλιμάκωσης της παραγωγής και τις επερχόμενες μεταβολές στις θαλάσσιες ροές αργού. Με το αμερικανικό κράτος να έχει εξασφαλίσει μερίδιο 35% στη NABEP, εγγυημένη απορρόφηση του 20% της παραγωγής σε τιμή κόστους και δικαίωμα πρώτης προτίμησης (first right of refusal) για το υπόλοιπο 80%, το ενδιαφέρον της αγοράς εστιάζεται πλέον στο αν και πότε θα υλοποιηθούν τα τεράστια κεφάλαια που απαιτούνται για την αναβάθμιση των υποδομών της χώρας.

Ενώ η NABEP εξαγγέλλει κεφαλαιουχικές δαπάνες $100 δισ., οι ήδη εγκατεστημένοι διαχειριστές επεκτείνουν τη δραστηριότητά τους. Η Chevron προγραμματίζει επενδύσεις $7 δισ. στη ζώνη του Orinoco, με στόχο την παραγωγή 600.000 βαρελιών ημερησίως (bpd), και η Eni προωθεί δαπάνες $1,5 δισ. ετησίως στο κοίτασμα Junín-5, στοχεύοντας στα 400.000 bpd. Το αμερικανικό Υπουργείο Ενέργειας προβλέπει συνολική αύξηση της παραγωγής από τα 1,1 εκατ. bpd σήμερα στα 1,5 εκατ. bpd έως τα μέσα του 2027. Αν και οι στόχοι των Chevron και Eni κρίνονται εφικτοί, η Goldman Sachs εκτιμά ότι η συνολική παραγωγή δεν θα υπερβεί τα 2 εκατ. bpd την επόμενη διετία, εξαιτίας των ελλείψεων σε τεχνικές υποδομές.

Οι πρόσθετοι όγκοι από τις Chevron και Eni αναμένεται να τροφοδοτήσουν άμεσα τα διυλιστήριά τους σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Αντίστοιχα, τα φορτία της NABEP προορίζονται κυρίως για την αμερικανική αγορά, με ανοιχτό το ενδεχόμενο χρήσης τους για την αναπλήρωση του Στρατηγικού Πετρελαϊκού Αποθέματος (SPR) μέσω πράξεων ανταλλαγής (swaps). Ωστόσο, τα περιθώρια των αμερικανικών διυλιστηρίων να επεξεργαστούν επιπλέον ποσότητες βαρέος (heavy sour) αργού είναι περιορισμένα. Οι σχετικές εισαγωγές έχουν συρρικνωθεί από 1,8 εκατ. bpd το 2013 σε 750.000 bpd πέρυσι. Με τις εισαγωγές αντίστοιχου αργού από τη Μέση Ανατολή να διαμορφώνονται πλέον σε μόλις 60.000 bpd, τα περιθώρια περαιτέρω υποκατάστασης φορτίων είναι ελάχιστα.

Για την αγορά των δεξαμενόπλοιων, η βραχυπρόθεσμη επίδραση χαρακτηρίζεται ουδέτερη, καθώς οι εξαγωγές προς τον Κόλπο των ΗΠΑ μεταφράζονται σε χαμηλά τονομίλια. Μακροπρόθεσμα, ωστόσο, όταν καλυφθούν οι ανάγκες των διυλιστηρίων στις ΗΠΑ, η αύξηση του πλεονάσματος αργού στη Λεκάνη του Ατλαντικού θα ωθήσει τα φορτία προς τις ασιατικές αγορές. Αυτή η μετατόπιση των ροών από τη Δύση προς την Ανατολή θα ενισχύσει τη ζήτηση για ταξίδια μεγάλων αποστάσεων, αντισταθμίζοντας την ενδεχόμενη μείωση των αμερικανικών εξαγωγών κατά την περίοδο αναπλήρωσης του SPR.

Πηγή: Gibson