Ο ρόλος του Ισλαμαμπάντ ως ειρηνοποιού δύναμης στην ιρανική κρίση αναβάθμισε το διεθνές του κύρος, εξασφαλίζοντας τα θερμά εύσημα της Ουάσιγκτον. Για το Πακιστάν, η αποκλιμάκωση αποτελούσε υπαρξιακή προτεραιότητα. Με μια μεθόριο 900 χλμ. να το συνδέει με την Τεχεράνη και φιλοξενώντας τη δεύτερη μεγαλύτερη σιιτική κοινότητα παγκοσμίως, ο κίνδυνος μιας αιματηρής εσωτερικής ανάφλεξης ήταν τεράστιος. Η επιτυχής διαμεσολάβηση έφερε τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, Ασίμ Μουνίρ, στο επίκεντρο της δυτικής αποδοχής, με την αμερικανική ηγεσία να εξαίρει δημοσίως τη στρατηγική του οξυδέρκεια.

Ωστόσο, η συγκεκριμένη διπλωματική «υπεραξία» δύσκολα θα μετουσιωθεί σε απτές ξένες επενδύσεις, όπως αναφέρει δημοσίευμα του CNBC. Η πακιστανική οικονομία παραμένει σε παρατεταμένη ασφυξία, εγκλωβισμένη στο 24ο πρόγραμμα διάσωσης του ΔΝΤ. Το κόστος εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους αναμένεται να απορροφήσει το 39,1% των κρατικών εσόδων έως το 2027. Παράλληλα, η απόλυτη εξάρτηση από τις εισαγωγές, καθώς η χώρα εισάγει το 85% των καυσίμων της, κατέστησε τις αναταράξεις στη Μέση Ανατολή καταλύτη για την εκτόξευση του πληθωρισμού στο 11,7%, διαβρώνοντας ραγδαία την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών.

Το πραγματικό αδιέξοδο, ωστόσο, πηγάζει από τον ίδιο τον πυρήνα του πακιστανικού κράτους και την αδυναμία διεύρυνσης της φορολογικής βάσης. Ο στρατός ελέγχει άμεσα το ένα πέμπτο της εγχώριας οικονομικής δραστηριότητας, διατηρώντας ένα τεράστιο εμπορικό και βιομηχανικό αποτύπωμα το οποίο, μαζί με τα κέρδη των μεγάλων γαιοκτημόνων, παραμένει στο φορολογικό απυρόβλητο. Χωρίς την εξυγίανση αυτών των ανισορροπιών, τα αμερικανικά εύσημα θα μεταφραστούν αυστηρά σε επιπλέον στρατιωτική βοήθεια και αραβικά δάνεια, μένοντας μακριά από ξένες επενδύσεις και εισροή κεφαλαίου.