Το παρατεταμένο μπλόκο στα Στενά του Ορμούζ και η αδυναμία ασφαλούς διέλευσης των πλοίων συνεχίζει να ταλανίζει τη ναυτιλιακή βιομηχανία και την ενεργειακή ασφάλεια των κρατών. Με τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιβάλλουν αυστηρό ναυτικό αποκλεισμό από τα μέσα Απριλίου και την Τεχεράνη να κλείνει πρακτικά τα Στενά του Ορμούζ, οι εξαγωγές μέσω θαλάσσης έχουν οδηγηθεί σε τέλμα. Υπό την πίεση αυτού του εγκλωβισμού των δεξαμενόπλοιων, η παραγωγή του OPEC για τον Μάιο κατακρημνίστηκε στα χαμηλότερα επίπεδα από το 2000, ξεπερνώντας σε βαρύτητα ακόμα και την ιστορική καθίζηση της ζήτησης κατά την πανδημία.

Σύμφωνα με δεδομένα των LSEG και Kpler, η προσφορά των έντεκα πλέον κρατών-μελών περιορίστηκε στα 16,13 εκατ. βαρέλια ημερησίως, καταγράφοντας μηνιαία πτώση 1,06 εκατ. βαρελιών, μέγεθος από το οποίο εξαιρούνται τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μετά την αποχώρησή τους.

Σε επίπεδο εθνικών επιδόσεων, το Ιράν δέχεται τις ισχυρότερες πιέσεις, με τις φορτώσεις αργού και συμπυκνωμάτων να αγγίζουν το ναδίρ της τελευταίας εξαετίας, ακολουθούμενο από την αντίστοιχη υποχώρηση των εξαγωγικών όγκων της Σαουδικής Αραβίας.

Μοναδικές εξαιρέσεις σε αυτή την πτωτική πορεία αποτέλεσαν το Ιράκ, το οποίο ενίσχυσε την παραγωγή για την κάλυψη εγχώριων αναγκών, καθώς και η Βενεζουέλα με τη Νιγηρία. Ωστόσο, η αδυναμία ασφαλούς διάπλου και η πλήρης αποδιοργάνωση των εφοδιαστικών αλυσίδων ακύρωσαν οριστικά τον στρατηγικό σχεδιασμό οκτώ μελών του ευρύτερου σχήματος OPEC+, καθιστώντας απολύτως ανεφάρμοστη την προγραμματισμένη αύξηση της προσφοράς.