Στις μεγάλες αλλαγές που αναδιαμορφώνουν το διεθνές ναυτιλιακό και ενεργειακό γίγνεσθαι αναφέρεται σε παρέμβασή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Λεωνίδας Δημητριάδης-Ευγενίδης, υπογραμμίζοντας ότι οι γεωπολιτικές αναταράξεις προσδίδουν πλέον στις θαλάσσιες μεταφορές έναν διευρυμένο στρατηγικό ρόλο. Στο επίκεντρο της ανάλυσής του τίθεται η πρόσφατη συζήτηση στις Ηνωμένες Πολιτείες γύρω από τους μικρούς αρθρωτούς πυρηνικούς αντιδραστήρες (SMRs). Η αμερικανική προσέγγιση υπερβαίνει το καθαρά τεχνολογικό σκέλος, συνιστώντας πλέον αναπόσπαστο μέρος μιας ευρύτερης εθνικής στρατηγικής για την επαναβιομηχάνιση και την ενεργειακή αυτονομία.

Ωστόσο, ο ίδιος στέκεται με σκεπτικισμό απέναντι στις προσδοκίες για άμεση εφαρμογή της πυρηνικής ενέργειας, τονίζοντας ότι «ειδικά στην εμπορική ναυτιλία, απαιτείται ρεαλισμός και όχι τεχνολογικός εντυπωσιασμός. Παρά την πρόοδο που συντελείται, η πυρηνική πρόωση στα εμπορικά πλοία δεν φαίνεται ακόμη να έχει φτάσει στο επίπεδο ωρίμανσης που απαιτεί η διεθνής ναυτιλία για ευρεία εφαρμογή. Και αυτό διότι το ζήτημα δεν είναι μόνο τεχνολογικό. Αφορά ένα εξαιρετικά σύνθετο διεθνές πλαίσιο ασφάλειας, κανονισμών, ασφαλιστικής κάλυψης, λιμενικής αποδοχής, διαχείρισης κινδύνου και πολιτικής εμπιστοσύνης».

Παράλληλα, αναδεικνύει το χάσμα δυναμικότητας μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Αν και οι Ευρωπαίοι πλοιοκτήτες επενδύουν δυναμικά σε πλοία νέας γενιάς, η ευρωπαϊκή βιομηχανία υστερεί δραματικά σε υποδομές έναντι της ασιατικής υπεροχής. Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά, «η πράσινη μετάβαση δεν μπορεί να στηριχτεί μόνο σε κανονισμούς και περιβαλλοντικούς στόχους. Απαιτεί επενδύσεις, βιομηχανική πολιτική, ενεργειακή επάρκεια και τεχνολογική στρατηγική. Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος η Ευρώπη να αποδυναμώσει τη δική της ανταγωνιστικότητα».

Επιπλέον, οι εντάσεις στη Μέση Ανατολή, οι πιέσεις στα Στενά του Ορμούζ και οι εμπορικές τριβές μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρώπης επιβεβαιώνουν πως «η παγκοσμιοποίηση δεν παύει να υπάρχει, αλλά μετασχηματίζεται σε ένα πιο σύνθετο, περιφερειακό και λιγότερο προβλέψιμο σύστημα». Μέσα σε αυτό το ρευστό περιβάλλον, η ελληνική ναυτιλία παραμένει βασικός στρατηγικός πυλώνας, διότι, «με μακρά διεθνή εμπειρία και ισχυρή παρουσία στις παγκόσμιες θαλάσσιες μεταφορές, προσεγγίζει διαχρονικά τις μεγάλες τεχνολογικές και γεωπολιτικές μεταβολές με νηφαλιότητα, τεχνοκρατικό ρεαλισμό και μακροπρόθεσμη στρατηγική σκέψη».

Καταλήγοντας, υπενθυμίζει ότι η νέα εποχή απαιτεί ισορροπία μεταξύ περιβαλλοντικής ευθύνης, ενεργειακής ασφάλειας, τεχνολογικής προόδου και γεωπολιτικού ρεαλισμού, «και αυτή ακριβώς η ισορροπία θα αποτελέσει μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της διεθνούς ναυτιλίας τα επόμενα χρόνια».