Στο πλαίσιο της εκδήλωσης για την παρουσίαση της επανέκδοσης του συγγράματος του καθ.  Γιάννη Θεοτοκά, ο κ. Αντώνης Παπαδημητρίου αναφέρεται στα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα των Ελλήνων πλοιοκτητών στο ναυτιλιακό στίβο.

Πώς έχει μετεξελιχθεί η ελληνική ναυτιλία και τι ρόλο έχει διαδραματίσει η προσαρμοστικότητα των Ελλήνων πλοιοκτητών σε αυτές τις μεταβάσεις;

Νομίζω ότι η πρόκληση της εποχής δεν έγκειται στην αλλαγή. Παρατηρώ ότι το μόνο σταθερό είναι ότι όλα αλλάζουν. Σίγουρα ως Έλληνες κάτι κάνουμε καλά, καθώς για πολλές δεκαετίες η ελληνική ναυτιλία δυναμώνει και αναπτύσσεται. Ποιες είναι οι αλλαγές που έχουν λάβει χώρα όλα αυτά τα χρόνια και ποιες είναι οι προκλήσεις που θα συναντήσουμε μπροστά μας; Θα έλεγα πρώτα και κύρια η αλλαγή στον έλεγχο της πληροφορίας. Έχω προλάβει το Baltic Exchange, στο οποίο έδιναν το «παρών» αυτοπροσώπως οι ναυλωτές και αντάλλασσαν πληροφορίες για τα φορτία και τους ναύλους. Σήμερα ο έλεγχος της πληροφορίας γίνεται με άλλους τρόπους, πιο απρόσωπους. Υπάρχουν στην αγορά ψηφιακές πλατφόρμες και η άντληση της πληροφορίας είναι άμεση. Διαφορετική είναι πλέον και η επικοινωνία γραφείου και πλοίου. Στον δικό μας όμιλο έχουμε σχεδόν σε πραγματικό χρόνο τον έλεγχο των συνθηκών ταξιδιού (ταχύτητες, καιρικές συνθήκες, καταναλώσεις κ.λπ.) και γενικά του τι συμβαίνει στο πλοίο. Το ίδιο συμβαίνει και σε πολλές άλλες εταιρείες.

Επαναλαμβάνω ότι ο έλεγχος της πληροφορίας είναι πάρα πολύ σημαντικός. Αυτόν τον έλεγχο της πληροφορίας, αυτή την τεχνογνωσία είχαν οι Έλληνες καραβοκύρηδες. Την τεχνογνωσία αυτή είχαν όσοι εφοπλιστές αγόρασαν τα Λίμπερτυ. Ήξεραν να δουλεύουν τα πλοία καλύτερα, φθηνότερα και με μεγαλύτερο κέρδος από τους ξένους συναδέλφους τους.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η προσαρμοστικότητα. Σε κάθε μεγάλη μετάβαση οι Έλληνες εφοπλιστές προσαρμόστηκαν αμέσως. Εξαιρούμε όσους προέρχονταν από τη Ναύπακτο, που έμειναν στο πανί και ουσιαστικά έχασαν το παιχνίδι. Σήμερα, οι τεχνολογίες αλλάζουν άρδην και οι Έλληνες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτής της μετεξέλιξης.

Η προσαρμοστικότητα ήταν και γεωγραφική. Η δραστηριοποίηση της ελληνικής ναυτιλίας άρχισε από το Λονδίνο πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταπήδησε στη Νέα Υόρκη, επέστρεψε στο Λονδίνο πριν ο Πειραιάς αναδειχθεί στο απόλυτο κέντρο της ελληνικής διαχείρισης, ενώ πλέον έχει δυναμική παρουσία στο Ντουμπάι, στη Σιγκαπούρη, στη Σαγκάη, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.

Μπορεί το hands-on approach να προσφέρει σήμερα, σε αυτό το ρευστό οικονομικό, τεχνολογικό και κανονιστικό περιβάλλον, ό,τι πρόσφερε και στο παρελθόν;

Το hands-on approach όντως συνέβαλε τα μέγιστα στην ανάπτυξη της ελληνικής ναυτιλίας. Ωστόσο, σε μια εποχή ραγδαίων μεταβολών, η συγκεκριμένη προσέγγιση τίθεται εν αμφιβόλω από άλλες μεγάλες ναυτιλιακές δυνάμεις. Για παράδειγμα, οι Κινέζοι επιχειρηματίες της ναυτιλίας, οι οποίοι συχνά διαχειρίζονται τεράστιους στόλους, δεν έχουν καθημερινή επαφή και ενασχόληση με τα πλοία και τα γραφεία. Αρκετοί Έλληνες εφοπλιστές ελέγχουν πολλές δεκάδες πλοία. Το ίδιο γίνεται και με τις μεγάλες εταιρείες container. Στο industrial shipping, δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει πλέον η εφαρμογή του ελληνικού hands-on μοντέλου.

Συνέντευξη του Προέδρου του Ιδρύματος Ωνάση στο τεύχος Μαρτίου, το οποίο μπορείτε να αποκτήσετε πατώντας εδώ.