Η εμπορική συμφωνία μεταξύ Ουάσιγκτον και Νέου Δελχί συνιστά τον απόλυτο καταλύτη για τον ριζικό μετασχηματισμό της ναυλαγοράς δεξαμενόπλοιων, με τη γεωπολιτική να υπαγορεύει πλέον τους κανόνες του εμπορίου ενέργειας, όπως υπογραμμίζει πρόσφατο report της Braemar. Η απόφαση για μείωση των δασμών στις ινδικές εξαγωγές προς τις ΗΠΑ από το 50% στο 18%, με αντάλλαγμα την απεξάρτηση της Ινδίας από το ρωσικό πετρέλαιο, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια βίαιη αύξηση της ζήτησης τονομιλίων, σύμφωνα με πρόσφατο report της Braemar. Η αγορά μεταβαίνει έτσι, από τα βραχυχρόνια ταξίδια με Aframaxes από τη Ρωσία, σε μακρινές διαδρομές από τον Ατλαντικό και τη Μέση Ανατολή, ευνοώντας σαφώς τα VLCCs και τα Suezmaxes.

Στο σενάριο που η Ινδία υποκαταστήσει πλήρως τα 1 εκατ. βαρέλια ημερησίως (b/d) ρωσικού αργού, δημιουργείται ένα τεράστιο έλλειμμα χωρητικότητας. Εάν το κενό καλυφθεί ισομερώς, η αγορά θα απαιτήσει την άμεση δέσμευση 26 πλοίων κατηγορίας VLCC: δεκατρία για την εξυπηρέτηση του αμερικανικού αργού, εννέα για τη Λατινική Αμερική και τέσσερα για τη Μέση Ανατολή. Η τάση είναι ήδη ορατή, καθώς το μερίδιο της Ρωσίας στις ινδικές εισαγωγές κατέρρευσε κατά 13% από το τρίτο τρίμηνο του 2025 έως τον Ιανουάριο του 2026, με τη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική να κερδίζουν 7,2% και 6,6% αντίστοιχα.

Στην πλευρά της προσφοράς, η Αμερική έχει την πρωτοκαθεδρία της παραγωγής, αλλά υστερεί σε logistics. Η περιοχή ευθύνεται για τα τρία τέταρτα της παγκόσμιας αύξησης παραγωγής πέρυσι, ενώ φέτος η Λατινική Αμερική προσθέτει 600.000 b/d, οδηγούμενη από τη Βραζιλία (+300k b/d), τη Γουιάνα (+180k b/d) και την Αργεντινή. Ωστόσο, υπάρχουν τεχνικοί περιορισμοί. Στη Γουιάνα, οι καιρικές συνθήκες τον χειμώνα περιορίζουν τα φορτία σε Suezmaxes, ενώ η Αργεντινή μόλις τώρα αναπτύσσει υποδομές βαθέων υδάτων στο Punta Colorado, που θα προσθέσουν εξαγωγική ικανότητα 180.000 b/d στα τέλη του 2026.

Ο πλέον καθοριστικός παράγοντας όμως παραμένει το arbitrage του ναύλου. Η Μέση Ανατολή διατηρεί ένα συντριπτικό πλεονέκτημα, καθώς το ταξίδι προς την Ινδία είναι κατά 35 ημέρες συντομότερο σε σχέση με τον Κόλπο των ΗΠΑ (US Gulf), εξασφαλίζοντας εξοικονόμηση κόστους που κυμαίνεται μεταξύ $9 και 11 εκατ. ανά φορτίο. Επιπροσθέτως, η ποιοτική υπεροχή των medium και heavy sour ποικιλιών του Περσικού ταιριάζει καλύτερα στα ινδικά διυλιστήρια έναντι των sweet grades της Βραζιλίας. Η τελική έκβαση θα κριθεί από το αν η πολιτική πίεση των ΗΠΑ θα υπερκεράσει την οικονομική λογική, αναγκάζοντας τους ναυλωτές να πληρώσουν το premium των μακρινών ταξιδιών.

Πηγή: Braemar