Το Ro-Ro segment, ως γνωστόν, χαρακτηρίζεται παραδοσιακά από μηχανοστάσιο στην πρύμνη, κάτω από το κύριο κατάστρωμα. Η διάταξη αυτή διευκολύνει την απευθείας μετάδοση ισχύος στους έλικες μέσω αξόνων και μειωτήρων, αλλά δεσμεύει σημαντικό μέρος του πλάτους και του ύψους της πρύμνης, περιορίζοντας τον ωφέλιμο χώρο φόρτωσης. Σε πλοία μήκους γύρω στα 170 μ., αυτό μεταφράζεται σε χαμένη χωρητικότητα της τάξεως εκατοντάδων lane metres, κάτι που επηρεάζει την εμπορική αποδοτικότητα. Η Wallenius Marine, σε συνεργασία με τον ναυπηγικό οίκο Knud E. Hansen, ήρθε να ανατρέψει αυτά τα δεδομένα με ένα νέο concept πλοίου ro-ro, που βασίζεται στην επιτυχημένη φιλοσοφία των πλοίων Sleipner PCTC.

Το νέο Sleipner RoRo μεταφέρει το μηχανοστάσιο στην πλώρη, γεγονός που ανατρέπει τα μέχρι τώρα δεδομένα. Η αλλαγή αυτή οφείλεται στην πρόωση με τη χρήση ηλεκτροκινητήρων σε Azipods στην πρύμνη, καθώς πλέον δεν υπάρχει ανάγκη για μακρύ αξονικό σύστημα που

περνά κάτω από τα καταστρώματα. Έτσι, το πλήρες πλάτος της πρύμνης μπορεί να αξιοποιηθεί για φόρτωση μέσω της κεντρικής ράμπας, δίνοντας 2.720 lane metres, αντίστοιχα με περίπου 181 τρέιλερ, σε ένα πλοίο μόλις 170 μ. Σε παραδοσιακό ro-ro αντίστοιχου μήκους, η διαθέσιμη χωρητικότητα είναι κατά 10-15% μικρότερη, λόγω των περιορισμών του μηχανοστασίου. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα αυτής της σχεδίασης φαίνεται στα λιμάνια. Επειδή δεν υπάρχουν μηχανοστάσια ή άξονες που να περιορίζουν τον χώρο στην πρύμνη, η φόρτωση και η εκφόρτωση γίνονται σε όλο το πλάτος του καταστρώματος.

Συγκριτικά με τα κλασικά Ro-Ro, το Sleipner concept εισάγει επίσης υβριδικό ενεργειακό σχεδιασμό. Οι συμβατικοί κινητήρες με άξονες περιορίζουν την προσαρμοστικότητα σε νέα καύσιμα. Το dual fuel electric powertrain με Azipods επιτρέπει εύκολη ενσωμάτωση μπαταριών ή κυψελών καυσίμου, καθώς και αξιοποίηση ηλεκτροδότησης από την ξηρά χωρίς δομικές μετατροπές. Με αυτόν τον τρόπο, το πλοίο μπορεί να λειτουργεί σήμερα με LNG ή LPG και σε επόμενο χρόνο με ηλεκτρισμό ή υδρογόνο, χωρίς να απαιτείται ριζική ανακατασκευή.