Κατακόρυφη πτώση της τάξης του 60% κατέγραψαν οι φορτώσεις ρωσικού σιταριού από τα τέσσερα τερματικά βαθέων υδάτων (deep-sea terminals) της Μαύρης Θάλασσας κατά την περίοδο 23 Ιουλίου – 28 Αυγούστου 2026, σε σύγκριση με το αντίστοιχο περσινό διάστημα. Σύμφωνα με ανάλυση της Signal, η συρρίκνωση δεν αποτέλεσε μεμονωμένη εξέλιξη, αλλά συνεχή τάση, με το δεύτερο μισό της εξεταζόμενης περιόδου να καταγράφει ακόμα χαμηλότερη δραστηριότητα.

Ειδικότερα, το Novorossiysk διατήρησε τη θέση του ως η κύρια εξαγωγική πύλη, παρά το γεγονός ότι οι όγκοι του σχεδόν υποδιπλασιάστηκαν. Ταυτόχρονα, η κινητικότητα πλοίων στο Taman μειώθηκε δραστικά, στο Kavkaz δεν καταγράφηκε καμία φόρτωση σιταριού (με βάση τα κριτήρια ανάλυσης της Signal), ενώ μόνο το μικρότερο τερματικό του Tuapse κατόρθωσε να σημειώσει αύξηση.

Αναφορικά με τη διαθέσιμη χωρητικότητα, τα πλοία με δικό τους εξοπλισμό φορτοεκφόρτωσης δέχτηκαν το μεγαλύτερο πλήγμα. Τα Handysize, αν και παρέμειναν η πιο ενεργή κατηγορία, κατέγραψαν απότομη πτώση, επηρεάζοντας παράλληλα τη ζήτηση για Supramax και Panamax. Στον αντίποδα, τα Handymax αποτέλεσαν την εξαίρεση, καταγράφοντας ελαφρώς περισσότερα δρομολόγια σε σχέση με το προηγούμενο έτος, ξεκινώντας ωστόσο από χαμηλή βάση.

Ως απότοκο, η αναταραχή στη Μαύρη Θάλασσα στρέφει πλέον τους εξαγωγείς σε εναλλακτικές ρότες. Μέχρι τα μέσα Αυγούστου, η ζήτηση μεταφοράς σιτηρών μέσω σιδηροδρόμου προς τους ρωσικούς τερματικούς της Βαλτικής άγγιξε τους 5 εκατ. τόνους, προσεγγίζοντας τους 6 εκατ. τόνους που υπήρχε για το Novorossiysk και το Tuapse. Οι εξαγωγείς αξιοποιούν ήδη εγκαταστάσεις στο Vysotsk, στην Ust-Luga, στην Αγία Πετρούπολη και στο Καλίνινγκραντ, εξετάζοντας παράλληλα τη διαμετακόμιση μέσω κρατών της Βαλτικής, κυρίως της Λετονίας.

Ωστόσο, το δίκτυο της Βαλτικής αδυνατεί να υποκαταστήσει τα logistics του νότιου διαδρόμου. Η ετήσια δυναμικότητα διαχείρισης των ρωσικών τερματικών της Βαλτικής περιορίζεται στους 7 εκατ. τόνους, νούμερο συντριπτικά μικρότερο από τους όγκους που παραδοσιακά απορροφά η Μαύρη Θάλασσα και η Αζοφική. Παράλληλα, οι μεγάλες σιδηροδρομικές αποστάσεις αυξάνουν δραστικά την πολυπλοκότητα της εφοδιαστικής αλυσίδας και εκτινάσσουν το μεταφορικό κόστος.