Η Ευρώπη διαθέτει σημαντικό χαρτοφυλάκιο έργων παραγωγής ηλεκτροκαυσίμων για τη ναυτιλία, αλλά η περιορισμένη μετάβασή τους από τον σχεδιασμό στην εμπορική λειτουργία δημιουργεί κίνδυνο απώλειας του τεχνολογικού και βιομηχανικού προβαδίσματος έναντι της Κίνας. Σύμφωνα με επικαιροποιημένη ανάλυση της Transport & Environment (T&E), στην Ευρώπη έχουν καταγραφεί 69 έργα παραγωγής e-fuels, που θα μπορούσαν να προμηθεύουν τη ναυτιλιακή αγορά με καύσιμα χαμηλού ή δυνητικά μηδενικού καθαρού ανθρακικού αποτυπώματος έως το 2033. Ωστόσο, μόλις έξι από αυτά βρίσκονται σήμερα σε λειτουργία.

Η μεγάλη απόσταση μεταξύ των σχεδιαζόμενων και των εν λειτουργία μονάδων αναδεικνύει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα ευρωπαϊκά έργα στην εξασφάλιση χρηματοδότησης, στη λήψη οριστικών επενδυτικών αποφάσεων και στη σύναψη μακροχρόνιων συμφωνιών αγοράς των παραγόμενων καυσίμων. Το ευρωπαϊκό παρατηρητήριο e-fuels της T&E επισημαίνει ότι μόνο μικρό μέρος της παραγωγικής δυναμικότητας συνδέεται με έργα που έχουν ήδη τεθεί σε λειτουργία.

Τα e-fuels παράγονται με τη χρήση ανανεώσιμης ηλεκτρικής ενέργειας και πράσινου υδρογόνου. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, η μεθανόλη και η αμμωνία. Παρά τον μεγάλο αριθμό ευρωπαϊκών σχεδίων, η Κίνα εμφανίζεται να προχωρά ταχύτερα στην υλοποίηση εγκαταστάσεων παραγωγής. Σύμφωνα με την T&E, η Ευρώπη εξακολουθεί να προηγείται ως προς τον αριθμό των ανακοινωμένων έργων υδρογόνου και e-fuels, αλλά υστερεί στην πραγματική ανάπτυξη της παραγωγικής δυναμικότητας.

Η περιβαλλοντική οργάνωση εκτιμά ότι απαιτείται συνδυασμός στοχευμένης χρηματοδοτικής υποστήριξης και σαφέστερων ευρωπαϊκών στόχων για τη χρήση καθαρών ναυτιλιακών καυσίμων. Χωρίς την επιτάχυνση των επενδύσεων, η Ευρωπαϊκή Ένωση ενδέχεται να χρειαστεί να καλύψει μέρος των μελλοντικών υποχρεώσεων της ναυτιλίας μέσω εισαγόμενων καυσίμων. Μια τέτοια εξέλιξη θα περιόριζε τα δυνητικά οφέλη για την ευρωπαϊκή βιομηχανία, την ενεργειακή ασφάλεια και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.