Σχεδόν έξι μήνες μετά την έναρξη της σύγκρουσης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, και έχοντας αφήσει πίσω τις ένοπλες αντιπαραθέσεις και τις διαπραγματεύσεις του Ισλαμαμπάντ, η κρίση έχει μετεξελιχθεί σε έναν πόλεμο αντοχών. Σύμφωνα με την ανάλυση της Kpler, το ερώτημα που κυριαρχεί πλέον είναι πόσο θα μπορέσει η Τεχεράνη να συντηρήσει ένα status quo που λειτουργεί σταθερά εις βάρος της. Ενδεικτικά, ο νέος αμερικανικός αποκλεισμός στραγγαλίζει την ιρανική οικονομία, ενώ παράλληλα πλήττει τις εξαγωγές αργού, την παραγωγή και τα κρατικά ταμεία. Σε αυτό το περιβάλλον, η Τεχεράνη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα τρίλημμα, σύμφωνα πάντα με την ανάλυση της Kpler, και καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην ανοχή, τη διπλωματία ή την κλιμάκωση.

Η πρώτη κατεύθυνση είναι η διατήρηση της παρούσας στάσης αναμονής. Οικονομικά, το Ιράν διαθέτει τα περιθώρια να απορροφήσει τους κραδασμούς για μερικούς ακόμα μήνες, ωστόσο η σιωπηρή αποδοχή συνεπάγεται βαρύ πολιτικό κόστος. Το πάγιο αφήγημα της ηγεσίας του Ιράν υπαγόρευε πως η διακοπή των δικών της εξαγωγών θα σήμαινε αυτόματα το τέλος των εξαγωγών για ολόκληρο τον Κόλπο. Όμως, η σταδιακή ανάκαμψη των γειτονικών αγορών αναιρεί τη συγκεκριμένη ρητορική, με αποτέλεσμα η αδράνεια να εκλαμβάνεται στο εσωτερικό της χώρας ως καθαρή ένδειξη αδυναμίας.

Η δεύτερη εναλλακτική αφορά την επιστροφή στις διαπραγματεύσεις, η οποία προσφέρει μεν τη σαφέστερη οικονομική διέξοδο, συνοδεύεται όμως από ανυπέρβλητα πολιτικά εμπόδια. Έπειτα από μια μακρά περίοδο κατά την οποία η κυβέρνηση προέβαλλε τη στάση της ως εθνική νίκη, η αποδοχή νέων παραχωρήσεων για τη χαλάρωση του εμπάργκο προκαλεί ισχυρές εσωτερικές αντιδράσεις.

Υπό αυτά τα δεδομένα, η τρίτη επιλογή, αυτή της γεωπολιτικής κλιμάκωσης, αποκτά αυξημένη βαρύτητα. Με τις εκλογές σε ΗΠΑ και Ισραήλ να πλησιάζουν, η Τεχεράνη έχει το κίνητρο να μεταθέσει το κόστος της κρίσης διεθνώς μέσω των τιμών του πετρελαίου ή της διατάραξης της ναυτιλίας, τάση που επιβεβαιώνεται από την αύξηση της επιρροής στα γεγονότα αξιωματούχων όπως ο Μοχσέν Ρεζαΐ και ο Αχμάντ Βαχιντί. Η τακτική αυτή ενέχει υψηλό ρίσκο, καθώς τα γεγονότα του Ιουλίου απέδειξαν ότι η πίεση στη ναυσιπλοΐα προκαλεί άμεση αμερικανική στρατιωτική αντίδραση στα Στενά του Ορμούζ, καθώς και οικονομικά αντίποινα από τα ΗΑΕ. Παρ’ όλα αυτά, όσο οι πετρελαϊκές ροές από τον Κόλπο ομαλοποιούνται και η αγορά «ανακουφίζεται», το κόστος παραμονής στο τρέχον αδιέξοδο αυξάνεται, καθιστώντας την κλιμάκωση μια ολοένα και πιο πιθανή διέξοδο για το Ιράν.

Πηγή: Kpler