Η πετρελαϊκή βιομηχανία της Λιβύης ανακτά σταδιακά τη δυναμική της το 2026, στον απόηχο των στρατηγικών εξελίξεων που έλαβαν χώρα στο πρόσφατο Libya Energy & Economic Summit, όπως υπογραμμίζει σε πρόσφατη ανάλυσή της η ναυλομεσιτική Intermodal. Υπενθυμίζεται ότι η National Oil Corporation (NOC) της βορειοαφρικανικής χώρας προχώρησε σε συμφωνία-μαμούθ ύψους $20 δισ. με τις TotalEnergies και ConocoPhillips, με 25ετή ορίζοντα, με σκοπό τον εκσυγχρονισμό της παραγωγής στα κοιτάσματα Waha στη λεκάνη Sirte. Παράλληλα, η υπογραφή μνημονίου συνεργασίας με τη Chevron και η ενίσχυση της περιφερειακής συνεργασίας με την Αίγυπτο προμηνύουν την ενεργοποίηση του πρώτου μεγάλου γύρου αδειοδοτήσεων μετά από 17 έτη, συμπεριλαμβάνοντας νέα χερσαία και θαλάσσια οικόπεδα.

Ιδιαίτερης σημασίας είναι η εκκίνηση των πρώτων γεωτρήσεων σε βαθιά ύδατα μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες, υπό την καθοδήγηση των BP και Eni, στη λεκάνη Sirte. Οι κινήσεις αυτές υποδηλώνουν την ενισχυμένη εμπιστοσύνη της Δύσης στην πολιτική σταθερότητα της χώρας και εντάσσονται στο ευρύτερο σχέδιο για την επίτευξη του στόχου παραγωγής 2 εκατ. βαρελιών ημερησίως έως το 2030. Σημειώνεται ότι το 2025 η παραγωγή ανήλθε στα 1,4 εκατ. βαρέλια, με τις εξαγωγές να καλύπτουν το 3% του παγκόσμιου εμπορίου αργού, τροφοδοτώντας κυρίως τις αγορές της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Γαλλίας μέσω tankers μεγέθους Aframax.

Για τα δεξαμενόπλοια μεταφοράς αργού, η ενδεχόμενη αντικατάσταση του ρωσικού αργού από λιβυκές ροές δύναται να προκαλέσει ανάμεικτα αποτελέσματα. Ενώ τα σύντομα δρομολόγια προς Μεσόγειο πιθανώς να περιορίσουν τα τονομίλια των Aframaxes, ταυτόχρονα η πιθανότητα να λειτουργήσει η Λιβύη ως υποκατάστατο των ρωσικών ροών μέσω αγωγών δύναται να λειτουργήσει θετικά για την αγορά. Ταυτόχρονα, η αυξανόμενη παρουσία σε πιο απομακρυσμένες αγορές θα μπορούσε να στηρίξει τη ζήτηση όχι μόνο για τα Aframaxes, αλλά και για τα Suezmaxes, τα οποία συνήθως χρησιμοποιούνται σε διαδρομές μεγαλύτερων αποστάσεων. Η Λιβύη, διαθέτοντας τα μεγαλύτερα αποθέματα στην Αφρική με υψηλής ποιότητας αργό, παραμένει μια ευκαιρία υψηλού ρίσκου αλλά και απόδοσης, καθώς οι ανάγκες για επενδύσεις $3-4 δισ. στις υποδομές και η διατήρηση της εύθραυστης εκεχειρίας αποτελούν τους καθοριστικούς παράγοντες για το μέλλον του κλάδου.

Πηγή: Ιntermodal