Η φετινή ατζέντα στο World Economic Forum (WEF), όπως αποτυπώθηκε στoυς «διαδρόμους» του Νταβός  επιβεβαίωσε με τον πλέον επίσημο τρόπο αυτό που ακουγόταν εδώ και μήνες σε κάθε σχεδόν συνάντηση ακαδημαϊκών φορέων και επιστημόνων στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.

O κλάδος της πολιτικής αντικαθιστά αυτόν της οικονομίας.

Η έννοια της ασφάλειας αντικαθιστά την οικονομική αποδοτικότητα.

Ο όρος «γεωπολιτική ύφεση», που μονοπώλησε τις συζητήσεις, περιγράφει ακριβώς τη νέα συνθήκη όπου οι αποφάσεις των κρατών υπαγορεύονται πρωτίστως από λόγους εθνικής ασφάλειας, παραμερίζοντας τα κριτήρια της ελεύθερης αγοράς. Υπενθυμίζεται ότι το 2025 αποτέλεσε ένα έτος με έντονους γεωπολιτικούς τριγμούς, με κεντρικό δίπολο τη διαμάχη ΗΠΑ Κίνας και γενικότερα την επεκτατική πολιτική του Ντ. Τραμπ.

Πολλοί αναλυτές κάνουν λόγο για σταδιακό τέλος και αποτυχία της παγκοσμιοποίησης με τα κράτη να μάχονται για την εθνική τους επιβίωση, καθώς πλέον φαίνεται να ισχύει ο νόμος του ισχυρού. Ωστόσο, σύμφωνα με το World Economic Forum (WEF) τα στοιχεία του Νταβός καταρρίπτουν τα σενάρια περί απο-παγκοσμιοποίησης.

Όπως αναφέρει η επίσημη ιστοσελίδα του WEF, βρισκόμαστε ενώπιον μιας βίαιης αναδιάταξης, ήτοι μιας «επανα-παγκοσμιοποίησης». Το εμπόριο δεν φθίνει, αλλά αλλάζει ρότα, με τις εμπορικές ροές να εκτρέπονται μέσω τρίτων χωρών, των λεγόμενων «connector economies», οι οποίες αναλαμβάνουν ρόλο γέφυρας ανάμεσα στους ανταγωνιστικούς γεωπολιτικούς πόλους για την παράκαμψη των κυρώσεων. Η πολυπλοκότητα αυτή αυξάνει το μεταφορικό έργο και το κόστος, δημιουργώντας νέες ισορροπίες στην εφοδιαστική αλυσίδα, γεγονός που δείχνει να ευνοεί τα τονομίλια και συνακόλουθα τη ναυτιλιακή βιομηχανία.

Την ίδια στιγμή, το Reuters εντοπίζει την πηγή της μέγιστης αβεβαιότητας στην αμερικανική πολιτική σκηνή. Η εργαλειοποίηση των δασμών και η στροφή στον προστατευτισμό ναρκοθετούν το πεδίο για τους πολυεθνικούς ομίλους, οι οποίοι υποχρεούνται να χαράσσουν στρατηγική με το βλέμμα στραμμένο στην Ουάσιγκτον. Βέβαια, σε ό,τι αφορά τη ναυτιλιακή βιομηχανία οι περισσότεροι πλοιοκτήτες μέχρι στιγμής ναι μεν επιβεβαιώνουν την επιρροή της γεωπολιτικής στον κλάδο, ωστόσο υπογραμμίζουν και την ανθεκτικότητα της βιομηχανίας στους εξωτερικούς παράγοντες.

Επιπλέον, ο τεχνολογικός ανταγωνισμός και η μάχη για τους πόρους της πράσινης μετάβασης, όπως επισημαίνει το WEF, βαθαίνουν το ρήγμα μεταξύ των κρατών. Οι περιορισμοί στις εξαγωγές κρίσιμων υλικών και η άνιση πρόσβαση στην τεχνητή νοημοσύνη δημιουργούν συνθήκες αποκλεισμού και καθυστερούν την παγκόσμια ανάπτυξη.

Συνοψίζοντας, η διεθνής αγορά έχει εισέλθει όπως όλα δείχνουν σε καθεστώς κατακερματισμού. Οι επιχειρηματικοί σχεδιασμοί οφείλουν να ενσωματώσουν την πολιτική μεταβλητότητα ως μόνιμο χαρακτηριστικό του συστήματος και όχι ως παροδική διαταραχή. Η επιβίωση και η κερδοφορία στο εξής θα εξαρτώνται από την ικανότητα ελιγμών ανάμεσα στους υφάλους του προστατευτισμού, καθώς η ελεύθερη πρόσβαση στις αγορές αποτελεί πλέον συνάρτηση διπλωματικών και πολιτικών συσχετισμών.