Θα μπορούσε το επόμενο μεγάλο άλμα στην πρόωση των πλοίων να προέλθει όχι από τα εναλλακτικά καύσιμα, αλλά από την πυρηνική ενέργεια;

Το ερώτημα αυτό αναδεικνύεται σε βασικό θέμα της ατζέντας των Ποσειδωνίων 2026, κατά τη διάρκεια ενός σεμιναρίου, το οποίο θα εξετάσει τον ρόλο των προηγμένων πυρηνικών τεχνολογιών στην εμπορική ναυτιλία και την παράκτια παραγωγή ενέργειας.

Την εκδήλωση διοργανώνει η CORE POWER, εταιρεία ανάπτυξης λύσεων πυρηνικής πρόωσης για την εμπορική ναυτιλία και πλωτών μονάδων παραγωγής πυρηνικής ενέργειας. Η συνάντηση θα συγκεντρώσει ηγετικά στελέχη από τη ναυτιλία, τους λιμένες, τον χρηματοπιστωτικό τομέα και την ενέργεια, για να αξιολογήσουν εάν η πυρηνική πρόωση μπορεί να εξελιχθεί από θεωρία σε εμπορική πραγματικότητα.

Σύμφωνα με την Charlotte Vere, Επικεφαλής Εμπορικής Ανάπτυξης της CORE POWER, η συζήτηση έχει ήδη αλλάξει επίπεδο. «Δεν πρόκειται πλέον για μια θεωρητική συζήτηση […] Βλέπουμε ουσιαστική συμμετοχή σε κυβερνητικό επίπεδο, μεταξύ πλοιοκτητών, τραπεζών, ασφαλιστών και λιμένων».

Η συζήτηση θα διερευνήσει πώς η προηγμένη πυρηνική πρόωση μπορεί να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα των στόλων, προσφέροντας μεγάλα διαστήματα μεταξύ ανεφοδιασμών, από 5 έως 7 χρόνια, προστασία από την αστάθεια των τιμών των καυσίμων και επιχειρησιακή ευελιξία. Θα εξετάσει, επίσης, πώς πλωτές πλατφόρμες πυρηνικής ενέργειας μπορούν να παρέχουν αξιόπιστη, υψηλής πυκνότητας καθαρή ενέργεια, σε λιμάνια και παράκτιους βιομηχανικούς κόμβους.

Σύμφωνα με τον Δρ. Γιώργο Πατέρα, Αντιπρόεδρο της Contships Management, η επόμενη γενιά τέτοιων πλοίων θα μπορούσε να φτάσει μέσα στα επόμενα 10-15 χρόνια, με κινητήρια δύναμη τους αντιδραστήρες τήξεως αλάτων τέταρτης γενιάς (Molten Salt Reactors – MSRs), που χρησιμοποιούν καύσιμο θορίου. «Η μόνη πραγματικά πράσινη λύση είναι η πυρηνική ενέργεια […] Δεν είναι θέμα ετοιμότητας, αλλά θέμα αναγκαιότητας, καθώς τα σημερινά εναλλακτικά καύσιμα που παρουσιάζονται ως λύσεις απέναντι στην πρόκληση της βιωσιμότητας, δεν είναι ούτε πρακτικά, ούτε άφθονα, ούτε ασφαλή», δήλωσε.

Άλλοι υιοθετούν έναν πιο επιφυλακτικό τόνο. Σύμφωνα με εκπρόσωπο του νοτιοκορεατικού ναυπηγείου Hanwha Ocean, αρκετοί διεθνείς πλοιοκτήτες –ιδιαίτερα μεγάλοι Ευρωπαίοι μεταφορείς εμπορευματοκιβωτίων και κολοσσοί του ενεργειακού κλάδου– έχουν αρχίσει να διερευνούν τις δυνατότητες των πυρηνοκίνητων πλοίων. Παρότι αυτή η τάση είναι αξιοσημείωτη, παραμένει ακόμα σε επίπεδο πρώιμης στρατηγικής αξιολόγησης και όχι επιχειρηματικής απόφασης. Ωστόσο, η Hanwha Ocean σχεδιάζει να συμμετάσχει στο «Πρόγραμμα Ανάπτυξης Τεχνολογίας Θαλάσσιου Αντιδραστήρα Τήξεως Αλάτων με Ουδέτερο Ισοζύγιο Άνθρακα», το οποίο έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει το 2027 υπό την κοινή εποπτεία του Υπουργείου Επιστήμης και Τεχνολογίας Πληροφοριών και του Υπουργείου Ωκεανών και Αλιείας της Νότιας Κορέας.

Η Samsung Heavy Industries, η οποία μελετά πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων και LNG που θα κινούνται με MSR, ομοίως βλέπει τα μέσα της δεκαετίας του 2030 ως τον πιθανά κοντινότερο χρονικό ορίζοντα για την εμπορική ανάπτυξη αυτής της λύσης.

Ο Δρ. Ιωάννης Κοκαράκης, Πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της SNAME και Τεχνικός Διευθυντής της Ζώνης SEEBA της Bureau Veritas, περιγράφει τον κλάδο ως «προ-εμπορικό, αλλά όχι πλέον υποθετικό». Επισημαίνει τα βασικά ορόσημα που επιτεύχθηκαν το 2025, συμπεριλαμβανομένης της Έγκρισης επί της Αρχής (Approval in Principle – AiP) για ένα σχέδιο πυρηνοκίνητου πλοίου μεταφοράς LNG που χρησιμοποιεί τεχνολογία αντιδραστήρα τήξεως αλάτων, την ίδρυση του Οργανισμού Πυρηνικής Ενέργειας στη Ναυτιλία (NEMO) και την επίσημη διαδικασία του ΙΜΟ για τον εκσυγχρονισμό του Κώδικα του 1981 για την Ασφάλεια για τα Πυρηνικά Εμπορικά Πλοία. «Τα πρώτα πιλοτικά πλοία θα μπορούσαν να εμφανιστούν στα μέσα της δεκαετίας του 2030», εκτιμά ο ίδιος, «αλλά η ευρεία υιοθέτηση εξαρτάται από το ρυθμιστικό και ασφαλιστικό πλαίσιο, καθώς και από τη συνεργασία μεταξύ κρατών και λιμένων.»

Ο Πάνος Κουρκουντής, Πρόεδρος της MARTECMA και Τεχνικός Διευθυντής της Sea Traders, υπογραμμίζει μια άλλη σοβαρή ανησυχία: τα ραδιενεργά απόβλητα. Ενώ η πυρηνική πρόωση δεν παράγει λειτουργικές εκπομπές CO₂, η διαχείριση των αποβλήτων και η μακροπρόθεσμη περιβαλλοντική διαχείριση παραμένουν ζητήματα πολιτικά ευαίσθητα και τεχνικά περίπλοκα.

Συνολικά, οι υποστηρικτές επιμένουν ότι η πυρηνική πρόωση προσφέρει ασύγκριτα πλεονεκτήματα, όπως μηδενικές εκπομπές CO₂ κατά τη λειτουργία, εξάλειψη των δεξαμενών καυσίμων και των μεγάλων μηχανοστασίων, σταθερό και προβλέψιμο κόστος ενέργειας και υψηλή καταλληλότητα για πλοία μεταφοράς LNG, υπερμεγέθη πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων και πλοία βαθέων υδάτων.

Ωστόσο, η υιοθέτηση εξαρτάται από τα οικονομικά μεγέθη. Όπως παρατηρεί ο κ. Κουρκουντής, «καμία τεχνολογία δεν υιοθετείται σε μεγάλη εμπορική κλίμακα εάν δεν είναι οικονομικά ανταγωνιστική». Καταλήγει, πάντως, ότι «όταν τεθεί σε ισχύ η σχετική νομοθεσία και η πυρηνική πρόωση καταστεί τεχνολογικά ώριμη και εμπορικά βιώσιμη, οι Έλληνες πλοιοκτήτες αναμένεται να είναι από τους πρώτους που θα δώσουν παραγγελίες για πυρηνοκίνητα νέα πλοία».

Το γεγονός ότι τα Ποσειδώνια 2026 θα φιλοξενήσουν ένα ειδικό σεμινάριο για την πυρηνική πρόωση στην εμπορική ναυτιλία αναδεικνύει πόσο έχει προχωρήσει η συζήτηση, ειδικά σε μια χώρα που ελέγχει περίπου το 20% της παγκόσμιας εμπορικής χωρητικότητας. Ενώ δεν έχουν ανακοινωθεί δημόσιες παραγγελίες για πυρηνικά νεότευκτα, συζητήσεις βρίσκονται σε εξέλιξη σε κύκλους λήψης αποφάσεων. Ελληνικοί φορείς, νηογνώμονες και διεθνείς οργανισμοί –συμπεριλαμβανομένου του IAEA–συμμετέχουν σε συστηματικό διάλογο για το θεσμικό πλαίσιο χρήσης πυρηνικής ενέργειας στη ναυτιλία.