Στο τεύχος της 15ης Μαΐου 1980, τα Ναυτικά Χρονικά, στη στήλη των Τεχνικών Θεμάτων, κατέγραψαν την είδηση της ολοκλήρωσης της μετασκευής του υπερωκεανίου «France» σε κρουαζιερόπλοιο αλλά και τη μετονομασία του σε «Norway». Η είδηση αυτή, που συνοδεύτηκε από φωτογραφική παρουσίαση του πλοίου, κατά την περίοδο που ήταν νεότευκτο, οδήγησε το περιοδικό να αναφέρει πως «το καύχημα του γαλλικού επιβατηγού στόλου, η “Φερράρι των ωκεανών”, ανήκει πλέον εις την ιστορίαν».

Όπως πληροφορούμαστε από τα Ναυτικά Χρονικά της 1ης Φεβρουαρίου 1962, το «France» είχε κατασκευαστεί στα τέλη του 1961, με τα πρώτα του ταξίδια να λαμβάνουν χώρα το 1962. Ναυπηγήθηκε για λογαριασμό της εταιρείας Compagnie Générale Transatlantique (CGT) στα ναυπηγεία Chantiers de l’Atlantique. Αποτέλεσε το μεγαλύτερο σε μήκος υπερωκεάνιο του κόσμου, με ολικό μήκος 315,66 μ., μέχρι την κατασκευή του «RMS Queen Mary 2» των 345 μ. το 2004. Είχε πλάτος 33,7 μ., ύψος μέχρι το κατάστρωμα 24,6 μ. και χωρητικότητα 66.384 grt. Οι μηχανές του διέθεταν δύναμη 160.000 ίππων, που απέδιδαν ταχύτητα η οποία έφτανε περίπου τους 30 κόμβους.

Μπορούσε να φιλοξενήσει περισσότερους από 2.000 επιβάτες, οι 1.637 εκ των οποίων ήταν «τουριστικής θέσεως». Μάλιστα, σε επόμενο τεύχος του περιοδικού (1η Φεβρουαρίου 1962), αναφέρεται ότι το «France» ανήκε σε έναν νέο τύπο υπερωκεανίου που είχε σχεδιαστεί να μεταφέρει λίγους επιβάτες της Α΄ θέσης και πολύ περισσότερους της Β΄, με σκοπό να συναγωνιστεί τα εισιτήρια των αερομεταφορών. Το πλήρωμα του πλοίου ανερχόταν σε 1.300 άτομα.

Το «France» υπήρξε εκ των πολυτελέστερων μονάδων του παγκόσμιου στόλου υπερωκεανίων. Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε το θέατρο που κατασκευάστηκε εντός του πλοίου, το οποίο ήταν και το μεγαλύτερο που είχε τοποθετηθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή σε πλοίο. Μπορούσε να φιλοξενήσει 185 επιβάτες της Α΄ θέσης στον εξώστη καθώς και 479 της Β΄ θέσης στην πλατεία.

Η «Φερράρι των ωκεανών», όπως ονομάστηκε, θα αποτελούσε το καύχημα του γαλλικού στόλου επιβατηγών μέχρι και το 1974, όταν η διακοπή επιδοτήσεων από την πλευρά του γαλλικού κράτους κατέστησε ασύμφορη την εκμετάλλευση του πλοίου από την CGT. Το πλοίο θα παρέμενε σε ακινησία μέχρι το 1979, όταν αγοράστηκε από τη Norwegian Cruise Line, συμφερόντων του Νορβηγού εφοπλιστή Knut Kloster, και μετονομάστηκε σε «Norway». Το πλοίο αποφασίστηκε να μετασκευαστεί σε κρουαζιερόπλοιο, με τις σχετικές εργασίες να επιτελούνται στο ναυπηγείο Lloyd Werft της Βρέμης.

Όπως ανέφεραν τα Ναυτικά Χρονικά στο τεύχος της 15ης Μαΐου του 1980, το εσωτερικό του πλοίου ανακατασκευάστηκε εντελώς. Τα ανώτερα καταστρώματα επιμηκυνθήκαν, με σκοπό τη διάθεση μεγαλύτερων ανοικτών χώρων. Δημιουργήθηκαν επίσης 24 πολυτελείς καμπίνες και 8 υπερπολυτελή διαμερίσματα.

Επίσης, κατασκευάστηκε μια «λεωφόρος» εντός του πλοίου με μπαρ, μπουτίκ, καφετέριες, νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, ακόμα και εκκλησία. Το θρυλικό θέατρο του «France» μετατράπηκε σε καζίνο και ντισκοτέκ. Συνολικά στο «Norway» αναφέρεται ότι υπήρχαν 20 μπαρ.

Το «Norway» μπορούσε να μεταφέρει 2.400 άτομα μίας και πολυτελούς κλάσης. Το πλήρωμα μειώθηκε και πλέον ανερχόταν σε 785 άτομα.

Ριζική αναμόρφωση υπέστη και το μηχανοστάσιο. Από τους παλαιούς τέσσερις ατμοστρόβιλους του «France», το «Norway» πλέον χρησιμοποιούσε δύο, γεγονός που έφερε και δραστική μείωση στην ταχύτητα του πλοίου. Ταυτόχρονα, αφαιρέθηκαν δύο από τις τέσσερις έλικες. Σε δοκιμές του πλοίου κατά το 1980, η ταχύτητά του έφτασε τους 24 κόμβους. Πέντε πλευρικές έλικες ‒τρεις στην πρώρα και δύο στην πρύμνη‒ τοποθετήθηκαν ώστε να καταστεί ευκολότερος ο χειρισμός του πλοίου χωρίς τη βοήθεια ρυμουλκών. Σε ό,τι αφορά την ασφάλεια του πλοίου, στο πρωραίο τμήμα τοποθετήθηκαν δύο τεράστιες μηχανοκίνητες λέμβοι, χωρητικότητας 400 ατόμων εκάστη, για την ταχύτερη επιβίβαση και αποβίβαση των επιβατών σε έκτακτες καταστάσεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι η αγορά και η μετασκευή του πλοίου κόστισε συνολικά 75 εκατ. δολάρια.

Το «Norway», μετά τη μετασκευή του, θα έπλεε προς την Καραϊβική, με σκοπό τη διενέργεια εβδομαδιαίων κρουαζιερών, επί 11 μήνες κάθε έτος, έχοντας ως αφετηρία το λιμάνι του Miami. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του περιοδικού, η νέα διαχειρίστρια εταιρεία του πλοίου πίστευε πως, προσφέροντας οικονομικά πακέτα κρουαζιερών πολυτελείας (1.000 δολάρια ανά εβδομάδα) θα προσέλκυε σημαντικό αριθμό Αμερικανών τουριστών, με σκοπό το «Norway» να ταξιδεύει με πληρότητα 90-100%. Το «Norway» θα παρέμενε στην υπηρεσία της Norwegian Cruise Line μέχρι και το 2003. Στη συνέχεια πωλήθηκε προς διάλυση και μετονομάστηκε σε «Blue Lady», με τη διάλυση του πλοίου να ολοκληρώνεται το 2008.

Η ναυπήγηση του «France» και η δρομολόγηση του πλοίου επί σειρά ετών στα υπερατλαντικά ταξίδια μεταξύ ευρωπαϊκής και αμερικανικής ηπείρου υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της γαλλικής επιβατηγού ναυτιλίας. Αποτέλεσε ένα από τα πολυτελέστερα υπερωκεάνια της περιόδου, διατηρώντας μάλιστα το ρεκόρ για το ocean liner με το μεγαλύτερο μήκος για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες. Η αγορά του πλοίου από νορβηγικά συμφέροντα και η μετασκευή του σε κρουαζιερόπλοιο σημειώθηκε σε μια περίοδο που η εποχή των υπερωκεανίων όδευε προς το οριστικό τέλος της. Η συνέχιση των πλόων του, με νέο όνομα, ιδιοκτήτες και εμπορική εκμετάλλευση, αναδεικνύει τους τρόπους με τους οποίους η ναυτιλιακή βιομηχανία αντιδρά και προσαρμόζεται σε νέες συνθήκες και εξελίξεις. Η «επιβίωση» του πλοίου μέχρι τη δεκαετία του 2000 επιβεβαιώνει όχι μόνο την ποιότητα της κατασκευής του πλοίου αλλά και την προσαρμοστικότητα των κατά καιρούς διαχειριστών του.

Μπορείτε να διαβάσετε το αφιέρωμα των Ναυτικών Χρονικών στη μετασκευή του «France» εδώ.