Πρόσφατη ανάλυση της Signal επιχειρεί να αποκωδικοποιήσει το πόσο μακριά βρισκόμαστε από μια επικείμενη επιστροφή της κανονικότητας μέσω Ορμούζ. Ως απότοκο, η πορεία προς την πλήρη ομαλοποίηση της ναυσιπλοΐας παρακολουθείται στενά μέσα από δύο βασικούς δείκτες: τις φορτώσεις αργού πετρελαίου από το Yanbu και τον αριθμό των πλοίων που κινούνται στον άξονα Δύσης-Ανατολής, αμφότερα σε βάση κινητού μέσου όρου επτά ημερών. Αν και οι δύο δείκτες κατέγραψαν ανοδική τάση στα τέλη Ιουνίου, κανένας δεν έχει επιστρέψει στα σταθερά επίπεδα που επικρατούσαν πριν από την έναρξη της κρίσης.

Η μερική επανέναρξη της θαλάσσιας κυκλοφορίας, η οποία κατέστη δυνατή χάρη στην (ονομαστική τουλάχιστον) εκεχειρία, διεξάγεται σε ένα εξαιρετικά εύθραυστο περιβάλλον ασφαλείας. Κάθε ενδεχόμενο νέας στρατιωτικής κλιμάκωσης, πολιτικής ρήξης ή μονομερών περιορισμών απειλεί να ανατρέψει τη βελτίωση στην κινητικότητα των πλοίων, γεγονός που επιβεβαιώθηκε κατά τη διάρκεια του τελευταίων ωρών, με τις γεωπολιτικές «συμπληγάδες» να είναι υπαίτιες για τη μειωμένη ναυτιλιακή κίνηση από την περιοχή. Παράλληλα, οι φυσικοί περιορισμοί παραμένουν ισχυροί. Η ασφαλής διέλευση δεν έχει αποκατασταθεί, καθώς οι επιχειρήσεις αποναρκοθέτησης συνεχίζονται. Υπενθυμίζεται ότι, στις 30 Ιουνίου, ο Εμανουέλ Μακρόν ανακοίνωσε συμφωνία της Γαλλίας με το Ομάν για τις επιχειρήσεις εκκαθάρισης από νάρκες. Σε συνδυασμό με τις αντικρουόμενες οδηγίες διέλευσης από τις περιφερειακές αρχές, τα πλοία αναγκάζονται να υιοθετούν επιλεκτικά μοτίβα διέλευσης.

Σε ό,τι αφορά τα δεξαμενόπλοια, η διαθεσιμότητα πλοίων προσκρούει στη γεωγραφική διασπορά του στόλου, καθώς η κρίση υποχρέωσε τα δεξαμενόπλοια να δραστηριοποιηθούν σε διαφορετικές εμπορικές ζώνες, δημιουργώντας μια αναπόφευκτη χρονική υστέρηση (logistical lag) ανάμεσα στην επαναλειτουργία του Στενού και την πρακτική εξομάλυνση της προσφοράς. Όπως υπογραμμίζει ο Διευθύνων Σύμβουλος της Saudi Aramco, η επιστροφή των πλοίων (repositioning) πίσω στον Κόλπο παραμένει ο βασικός ανασταλτικός παράγοντας για την αποκατάσταση της εξαγωγικής ικανότητας, ακόμα και όταν υπάρχει διαθέσιμη παραγωγή.

Επιπρόσθετα, η επαναφορά των εξαγωγικών ροών οφείλει να εναρμονιστεί με τους στόχους παραγωγής του OPEC+. Η επανένταξη των όγκων που τέθηκαν σε καθεστώς ανωτέρας βίας (force majeure) θα προχωρήσει σταδιακά, φρενάροντας τον ρυθμό με τον οποίο οι εξαγωγές επιστρέφουν στην κανονικότητα.

Παράλληλα, το εμπορικό ρίσκο επιτείνεται από το θεσμικό πλαίσιο. Το τρέχον καθεστώς λειτουργεί ως ενδιάμεση ρύθμιση 60 ημερών, εξασφαλίζοντας προσώρας την απουσία τελών, ενόσω το Ιράν, το Ομάν και έτεροι εμπλεκόμενοι διαπραγματεύονται τη μακροπρόθεσμη συμφωνία. Η έλλειψη ορατότητας για την επόμενη ημέρα, με ανοιχτό το ενδεχόμενο επιβολής νέων τελών διέλευσης, επιβαρύνει τις εμπορικές αποφάσεις, αυξάνει την τιμολόγηση των ασφαλίστρων και κλονίζει την εμπιστοσύνη της ναυλαγοράς.