Στις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στο παγκόσμιο γεωπολιτικό σκηνικό και στον κρίσιμο ρόλο της θαλάσσιας κυριαρχίας, αναφέρθηκε ο Καθ. Αθανάσιος Πλατιάς, μιλώντας στο 3ο Συνέδριο Θαλάσσιας Ασφάλειας στην Αθήνα. Όπως υπογράμμισε ο ίδιος, ο έλεγχος των θαλασσών αποτελεί το απόλυτο «κλειδί» για την προβολή ισχύος, ένα στρατηγικό πλεονέκτημα που οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούσαν αδιαλείπτως από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτή η «θαλασσοκρατία», ωστόσο, αμφισβητείται πλέον έντονα από τις ασιατικές δυνάμεις, μέσω της στρατηγικής της άρνησης πρόσβασης στη θάλασσα. Ο κ. Πλατιάς έφερε ως χαρακτηριστικά παραδείγματα τον έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας από τη Ρωσία μέσω της Κριμαίας, τις επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα, τον αποκλεισμό του Περσικού Κόλπου από το Ιράν και τις αντίστοιχες κινήσεις της Κίνας στην Ταϊβάν. «Η περίοδος κατά την οποία οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους μπορούσαν να κινούνται ελεύθερα παντού αποτελεί πλέον παρελθόν», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Ο Καθ. Πλατιάς περιέγραψε τη μετάβαση σε έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο ανάμεσα στη Δύση και τις ευρασιατικές δυνάμεις. Σε αντίθεση με την πρώτη ψυχροπολεμική περίοδο που εκτυλίχθηκε στατικά στην ηπειρωτική Ευρώπη, η νέα σύγκρουση διεξάγεται δυναμικά στο θαλάσσιο πεδίο, ενώ η βαθιά αλληλεξάρτηση των δύο μπλοκ, λόγω της παγκοσμιοποίησης, μετατρέπεται πλέον σε ισχυρό όπλο.

Στο επίκεντρο του ανταγωνισμού βρίσκεται ο κινεζικός παράγοντας. «Χάρη στη ναυπηγική της βιομηχανία, η Κίνα θα διαθέτει 50% περισσότερα πολεμικά πλοία μέχρι το τέλος της δεκαετίας, όταν οι ΗΠΑ θα πασχίζουν να διατηρήσουν έναν στόλο 300 πλοίων», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Αθανάσιος Πλατιάς.

Η Ουάσιγκτον, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον κύριο γεωπολιτικό της αντίπαλο, την Κίνα, ανασυντάσσει τις δυνάμεις της. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι ΗΠΑ εδραιώνουν την κυριαρχία τους στο δυτικό ημισφαίριο, ελέγχοντας πόρους όπως το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, ενώ ταυτόχρονα απωθούν την κινεζική επιρροή από την Κούβα. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται το αμερικανικό ενδιαφέρον για τη Γροιλανδία και η σταδιακή στρατηγική αποδέσμευση από την Ευρώπη, με στόχο τη στροφή προς την Ανατολή.

Καταλήγοντας, ο Καθηγητής εξήγησε πως οι Αμερικανοί επιδιώκουν να σταθεροποιήσουν τη Μέση Ανατολή, κάτι που όμως προϋποθέτει πρώτα την αποσταθεροποίησή της, προκειμένου να οικοδομηθεί μια νέα αρχιτεκτονική.