Άρχισε από χθες (Κυριακή) η μεταφορά των πρώτων παράνομων μεταναστών στο κέντρο προσωρινής κράτησης στην Αμυγδαλέζα.

Σε πρώτη φάση μεταφέρθηκαν 56 μετανάστες, ενώ τις επόμενες μέρες πρόκειται να μεταφερθούν άλλοι 144. Αυτή τη στιγμή στο κέντρο κράτησης είναι έτοιμες τρεις πτέρυγες με 52 οικίσκους χωρητικότητας περίπου 200 ατόμων. Όταν ολοκληρωθούν τα έργα υποδομής, το κέντρο κράτησης θα έχει τη δυνατότητα να στεγάσει περίπου 1.000 άτομα.

Η μεταφορά των πρώτων μεταναστών έγινε κάτω από τις διαμαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής οι πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Αστυνομική Ακαδημία. Την ίδια στιγμή ο δήμος Αχαρνών εξαπέλυσε επίθεση κατά του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τονίζοντας, ότι το άνοιγμα του κέντρου μεταναστών στην Αμυγδαλέζα «αποτελειώνει την πόλη».

Εν τω μεταξύ χθες ο υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Μάκης Βορίδης επανέλαβε τη διαφωνία του για τη χρήση των κοντέινερς όπου επρόκειτο να στεγαστούν οι πρώτοι 1.000 παράνομοι μετανάστες, δηλώνοντας ότι τα κοντέινερ ανήκουν στη δικαιοδοσία του υπουργείου και έχουν κατασκευαστεί στο πλαίσιο του αντισεισμικού σχεδιασμού.

Απάντηση στις ανησυχίες έδωσε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, δηλώνοντας, μέσω facebook, ότι σέβεται τις αγωνίες και τους φόβους των τοπικών κοινωνιών: «Είμαι βέβαιος, όμως, ότι θα καταλαγιάσουν μόλις ζήσουν στην πράξη τη λειτουργία των Κέντρων Κλειστής Φιλοξενίας και δουν ότι η εγκληματικότητα περιορίζεται και οι συμμορίες δεν έχουν πια έδαφος να κινηθούν» έγραψε ο υπουργός επισημαίνοντας ότι: «Δεν θα κάνουμε τη χάρη αυτών που θέλουν μια Πολιτεία άπραγη, γυμνή και ανοχύρωτη, για να λεηλατούν σε βάρος της. Τηρούμε τη νομιμότητα, εφαρμόζουμε ευρωπαϊκές λύσεις, προστατεύουμε τα συμφέροντα της κοινωνίας αλλά και τα δικαιώματα των ίδιων των παράνομων μεταναστών. Η Ελλάδα διαθέτει συντεταγμένη Πολιτεία με υποδομές και πολιτικές, δεν είναι ξέφραγο αμπέλι. Το μεγαλύτερο μάθημα που διδασκόμαστε από την σημερινή ανθρωπιστική κρίση στο κέντρο της Αθήνας είναι ότι η διακυβέρνηση χωρίς πολιτικό κόστος -προσπαθώντας δηλαδή να ξεγελάσεις τον κόσμο και να αγνοήσεις τα προβλήματα κρατώντας τους πάντες ευχαριστημένους- στέλνει τον λογαριασμό στο μέλλον και μάλιστα με τόκο».