Πρόβλημα παρουσιάζεται στην πορεία εκτέλεσης της Γ’ φάσης του έργου “Νέος Λιμένας Ηγουμενίτσας” λόγω αδυναμίας της αναδόχου κατασκευαστικής εταιρείας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της. Πιο συγεκριμένα η εταιρεία ΙΟΝΙΟΣ Α.Ε. κρίθηκε έκπτωτη με απόφαση του Υπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη καθώς δεν έχει ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της σύμβασης. Πιο συγκεκριμένα υπαρχουν τεράστιες καθυστερήσεις στην εκτέλεση του έργου, η σύμβαση για το οποίο υπογράφτηκε τον Αύγουστο του 2011, καθώς μέχρι σήμερα έχει ολοκληρωθεί μόλις το 2,5% του έργου. Την θέση της ΙΟΝΙΟΣ Α.Ε. καταλαμβάνει η εταιρεία ΑΚΤΩΡ η οποία θα πρέπει να ολοκληρώσει το έργο προϋπολογισμού 39 εκ. ευρώ. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ΙΟΝΙΟΣ Α.Ε. είχε κηρυχθεί έκπτωτη και στο παρελθόν αλλά με δικαστικές προσφυγές κατάφερε να λάβει κάποιες παρατάσεις στον χρονοπρογραμματισμό του έργου.
Η περίπτωση της ΙΟΝΙΑΣ Α.Ε. αποτελεί ένα μόνο κρίκο σε μία αλυσίδα παρόμοιων περιστατικών που παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια σε ότι αφορά την κατασκευή δημοσίων έργων και ειδικότερα έργων μεταφορικών υποδομών. Σε ότι αφορά μάλιστα τους λιμένες είναι πολλές οι περιπτώσεις έργων στις οποίες οι ανάδοχοι κηρύχθηκαν έκπτωτοι με αποτέλεσμα τα έργα είτε να ανατεθούν σε άλλη εταιρεία που συμμετείχε στον διαγωνισμό, είτε να παγώσουν προσωρινά μέχρι την εύρεση νέου αναδόχου, είτε να εγκαταληφθούν. Παράδειγμα αποτελεί το λιμάνι της Θεσσαλονίκης όπου στο έργο της εεπέκτασης του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων (6ος προβλήτας) η ανάδοχος εταιρεία δεν μπόρεσε να προσκομίσει εγγυητικές επιστολές κάτι που οδήγησε τελικά στο πάγωμα του έργου από το ΤΑΙΠΕΔ. Στο λιμάνι της Καβάλας η κατασκευής εγκαταστάσεων στο νέο λιμάνι, πάγωσε καθώς ο ανάδοχος δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις συμβατικές του υποχρεώσεις και το υπολειπόμενο έργο επαναπροκυρήχθηκε. Παρόμοια ήταν και η περίπτωση του λιμένα Αλεξανδρούπολης σε ότι αφορά το έργο της εκβάθυνσης της λιμενολεκάνης, όταν και διαλύθηκε η εργολαβία που είχε κερδίσει τον διαγωνισμό.
Εν μέρει οι εξελίξεις αυτές οφείλονται στο ότι το έργο των κατασκευαστικών εταιρειών έχει μειωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια και σε αυτό έχει συμβάλλει και η μείωση των δημοσίων επενδύσεων, ιδίως σε έργα μεταφορικών υποδομών. Επιπρόσθετα η οικονομική κρίση και η έλλειψη κεφαλαίων έχει οδηγήσει τις τράπεζες να κλείσουν τις στρόφιγγες χρηματοδότησης προς τις κατασκευαστικές (και όχι μόνο) εταιρείες. Τέλος οι κατασκευαστικές εταιρείες σε μία προσπάθεια να εμπλουτίσουν το χαρτοφυλάκιο των έργων τους και καθ’ ότι τα νέα έργα είναι ελάχιστα, προσφέρουν τεράστιες εκπτώσεις (που φτάνουν ακόμα και το 50%) με αποτέλεσμα πολλές εξ’ αυτών να μην μπορούν να ανταποκριθούν στους οικονομικούς όρους που συμφώνησαν.