Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες επενδυτικής «ανομβρίας», η National Oil Corporation (NOC) της Λιβύης ολοκλήρωσε τον πρώτο γύρο αδειοδότησης από το 2007, σηματοδοτώντας την επιστροφή των ενεργειακών κολοσσών στη Βόρεια Αφρική. Παρά την πολιτική αστάθεια και τη διάσπαση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, όμιλοι όπως οι Eni, Chevron, Repsol και QatarEnergy εξασφάλισαν κρίσιμα δικαιώματα έρευνας, με φόντο τον στρατηγικό στόχο αύξησης της παραγωγής στα 2 εκατ. βαρέλια ημερησίως, από τα τρέχοντα 1,4 εκατ.

Στο γεωπολιτικό πεδίο των υδρογονανθράκων, η λεκάνη της Σύρτης και η περιοχή του Μουρζούκ βρέθηκαν στο επίκεντρο. Η στρατηγική σύμπραξη Eni και QatarEnergy εδραιώθηκε στο Offshore Area 01, ενώ η Chevron επέστρεψε στο χερσαίο οικόπεδο Sirte S4. Ιδιαίτερης σημασίας κρίνεται η εμπλοκή της τουρκικής κρατικής TPOC, η οποία, συμπράττοντας με τη Repsol και την ουγγρική MOL, απέκτησε πρόσβαση σε χερσαία και υπεράκτια μπλοκ, επιβεβαιώνοντας τους ισχυρούς δεσμούς της Άγκυρας με την κυβέρνηση της Τρίπολης.

Αν και τελικώς ανατέθηκαν πέντε από τα 20 διαθέσιμα οικόπεδα, η διαδικασία –η οποία έπεται της συμφωνίας με τις TotalEnergies και ConocoPhillips– κατέδειξε τη στροφή της Τρίπολης σε ένα ευέλικτο συμβατικό μοντέλο. Με το βλέμμα στραμμένο στην ενίσχυση των ροών φυσικού αερίου προς την Ευρώπη έως το 2030 και την είσοδο νέων παικτών όπως η νιγηριανή Aiteo, η Λιβύη επιχειρεί να επανακαθορίσει τη θέση της στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη.