Ο νέος κανονισμός της ΕΕ για την απαγόρευση των εισαγωγών φυσικού αερίου από τη Ρωσία που τέθηκε πρόσφατα σε ισχύ σηματοδοτεί το τέλος ενός κεφαλαίου που για πολλά χρόνια καθόριζε την ενεργειακή εξίσωση στην περιοχή.

Στο νέο αυτό περιβάλλον που αναδύεται, οι διά θαλάσσης ροές LNG δεν θα αποτελέσουν ένα απλό εργαλείο ενεργειακής εξισορρόπησης, αλλά βασικό πυλώνα ενεργειακής ασφάλειας της ΕΕ, σημειώνει στην τελευταία της ανάλυση η Intermodal.

Βραχυπρόθεσμα, το κενό που αφήνουν οι προμήθειες της Ρωσίας αντικαθίσταται από τις ΗΠΑ. Το αμερικανικό LNG αντιπροσωπεύει πλέον το 55-60% των εισαγωγών LNG της ΕΕ, ενώ, με τις επικείμενες συμφωνίες με αμερικανικές εταιρείες ενέργειας, το 40% της συνολικής ζήτησης φυσικού αερίου της ΕΕ θα καλύπτεται από τις ΗΠΑ. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι πλέον εμφανής η εξάρτηση της Ευρώπης από τις αμερικανικές προμήθειες, εξηγεί η Intermodal, με αποτέλεσμα να ανακύπτουν άλλες προκλήσεις που άπτονται κυρίως της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Οι πρόσφατες εντάσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Βρυξελλών ανέδειξαν ότι ανά πάσα στιγμή οι αλυσίδες εφοδιασμού είναι ευάλωτες. Αυτή η πραγματικότητα μετατοπίζει την προσοχή της Ευρώπης από την απλή αντικατάσταση των ρωσικών ροών στη διαφοροποίηση.

Σε αυτή την ανάγκη διαφοροποίησης, το Κατάρ θα διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς με τα μεγάλα projects που τρέχει θα προσθέσουν στην παγκόσμια παραγωγή 55 δισ. κ.μ. LNG έως το τέλος της δεκαετίας. Σε αντίθεση με το αμερικανικό LNG, οι συμφωνίες για το καταριανό LNG είναι μακροπρόθεσμου ορίζοντα (συνήθως 15-20 χρόνια), ενισχύοντας την ενεργειακή ασφάλεια και ευελιξία. Επιπλέον, το Αζερμπαϊτζάν έχει τη δυνατότητα να αυξήσει τις ροές φυσικού αερίου μέσω του συστήματος αγωγών Southern Gas Corridor και έχει δεσμευτεί να αυξήσει τις εξαγωγές του στα 20 δισ. κ.μ. Έναν ακόμα πυλώνα διαφοροποίησης θα μπορούσε να αποτελέσει η Νιγηρία, τόσο διά θαλάσσης όσο και μέσω δύο αγωγών και συγκεκριμένα του Trans-Saharan Gas Pipeline και του Nigeria-Morocco Gas Pipeline.

Σε ό,τι αφορά τις επιδράσεις στη ναυτιλία, η αντικατάσταση των ρωσικών ροών φυσικού αερίου με αμερικανικό LNG επιμηκύνει τις αποστάσεις πλεύσης των πλοίων και συνεπώς τη ζήτηση σε τονομίλια. Εν κατακλείδι, στην εξίσωση της ενεργειακής ασφάλειας της ΕΕ, η ναυτιλία συνιστά βασική μεταβλητή, όχι ως προσωρινή λύση, αλλά ως δομική αναγκαιότητα.