της Δρος Άννας Μπρεδήμα

Η αναστάτωση με τις αγροτικές επιπτώσεις της Συμφωνίας ΕΕ/ Mercosur απέσπασε την προσοχή από τις ευεργετικές επιπτώσεις της για την ευρωπαϊκή ναυτιλία.  Η Συμφωνία προβλέπει αμοιβαίες δεσμεύσεις για την φιλελευθεροποίηση των θαλασσίων μεταφορών σε εμπορική βάση. Καλύπτει ευρεία γκάμα φορτίων τακτικών γραμμών και χύδην φορτίων (από αυτοκίνητα, μηχανήματα , αγροτικά προϊόντα, μέχρι σπάνιες γαίες ). Αποτελεί θετική εξέλιξη για την ευρωπαϊκή ναυτιλία συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής.

Ποιο είναι όμως το κρυφό διαμάντι  για την ελληνική ναυτιλία; το άρθρο 2 gbis του κεφαλαίου XXX περιλαμβάνει την «ελληνική ναυτιλιακή ρήτρα των δικαιούχων της φιλελευθεροποίησης». Η ρήτρα «φωτογραφίζει «το σύστημα αναγνώρισης πλοίων ως ελληνικών ( άρθρο 5 Κώδικας  Δημοσίου Ναυτικού Δικαίου / ΝΔ 187/1973 )  και προέρχεται από τον Κανονισμό 4055/1986 (άρθρο 2 παράγραφος 1) όπου η Ελλάδα είχε την πρόνοια να την συμπεριλάβει σε ανύποπτο χρόνο!

«Ναυτιλιακές εταιρείες εγκατεστημένες εκτός ΕΕ ή Mercosur που ελέγχονται από υπηκόους ενός κράτους μέλους της ΕΕ ή της Mercosur θα είναι επίσης δικαιούχοι εάν τα πλοία τους είναι νηολογημένα σε κράτος μέλος της ΕΕ/ Mercosur σύμφωνα με την νομοθεσία του και φέρουν τη σημαία κράτους μέλους της ΕΕ ή της Mercosur».

Η μνεία της ελληνικής ναυτιλιακής ρήτρας στην Συμφωνία ΕΕ / Mercosur πέραν των προφανών οικονομικών πλεονεκτημάτων, αποτελεί αναγνώριση της  γεωπολιτικής σημασίας της ελληνικής ναυτιλίας και της Ελλάδος για την ΕΕ. Δείτε τη Mercosur και υπό αυτό το πρίσμα.